درباره من

در سیزدهم تیرماه ۱۳۴۸، در گرمای یک تابستان داغ، سفر زندگی من آغاز شد؛ سفری که در تمام مسیر آن، یادگیری، رشد، مدیریت انسان‌محور و توسعه سرمایه‌های انسانی، محور اصلی حرکت بوده است.

بیش از سه دهه از زندگی حرفه‌ای خود را در صنایع بزرگ کشور سپری کرده‌ام؛ از مجموعه‌های بزرگ صنعتی همچون فولاد مبارکه و ذوب‌آهن اصفهان تا شرکت‌ها و پروژه‌های پیچیده مهندسی و خدماتی. به عنوان مهندس مکانیک و دانش‌آموخته مدیریت، فرصت حضور در مسئولیت‌های گوناگون از سرپرستی و مدیریت اجرایی تا مدیرعاملی و ریاست هیئت‌مدیره را داشته‌ام؛ مسئولیت‌هایی که هر یک برای من فرصتی ارزشمند برای یادگیری، تجربه‌اندوزی و رشد بوده‌اند.

با وجود تمام مسئولیت‌ها و جایگاه‌های مدیریتی، همواره خود را یک «شاگرد مادام‌العمر» دانسته‌ام؛ فردی که باور دارد یادگیری هیچ نقطه پایانی ندارد و هر انسان، هر تجربه و هر چالش می‌تواند معلمی ارزشمند باشد. این نگرش، زیربنای مسیر حرفه‌ای و شخصی من بوده است.

در طول سال‌ها فعالیت حرفه‌ای، بیش از هر چیز به توسعه و توانمندسازی انسان‌ها علاقه‌مند بوده‌ام. به عنوان کوچ، منتور، مشاور و مربی سازمانی، افتخار داشته‌ام در کنار مدیران، کارشناسان و رهبران آینده سازمان‌ها باشم و در مسیر رشد و شکوفایی آن‌ها نقش‌آفرینی کنم. باور دارم بزرگ‌ترین دستاورد یک رهبر، موفقیت کسانی است که در کنار او رشد کرده‌اند.

علاقه عمیق من به حوزه‌های مدیریت، رهبری، توسعه سازمانی و مدیریت دانش، مرا به پژوهش و تولید محتوا نیز سوق داده است. حاصل بخشی از این تلاش‌ها، تألیف کتاب «معماری دانش سازمانی (MIM)» است؛ کتابی که با هدف ارائه نگاهی کاربردی به مدیریت و معماری دانش در سازمان‌های امروز نگاشته شده و بخشی از دغدغه همیشگی من برای توسعه سرمایه‌های دانشی سازمان‌ها را بازتاب می‌دهد.

از منظر فکری، همواره از آموزه‌های اندیشمندانی چون پیتر دراکر و دمینگ الهام گرفته‌ام. آن‌ها به من آموختند که مدیریت تنها مجموعه‌ای از ابزارها و تکنیک‌ها نیست؛ بلکه هنری برای ساختن آینده‌ای بهتر، خلق ارزش و رشد انسان‌هاست.

امروز، پس از سال‌ها تجربه، آموختن و همراهی با انسان‌های ارزشمند، رسالت زندگی خود را در یک جمله خلاصه می‌کنم:

«بگذار دیگران پرواز کنند تا من عرش را سیر کنم.»

این جمله، فلسفه زندگی، رهبری و نگاه من به توسعه انسان‌هاست.

و کلام آخر را با سخنی از حکیم توس، ابوالقاسم فردوسی، به پایان می‌برم:

جهان یادگار است و ما رفتنی
به گیتی نماند به جز مردمی

سراینده باش و فزاینده باش
شب و روز با رامش و خنده باش

با آرزوی رشد، بالندگی و موفقیت برای همه انسان‌هایی که در مسیر یادگیری و توسعه گام برمی‌دارند.